Książka prowadzi czytelnika przez historię zasad kosmologicznych i fraktalnych koncepcji w kosmologii, do ekscytującego rozwoju, którego jesteśmy obecnie świadkami. Geometria fraktali jest nowatorskim sposobem poznawania natury. Fraktale, zjawiska wykazujące samopodobieństwo zostały odkryte w naszym układzie planetarnym orz w największych strukturach Wszechświata. Te przerażające struktury zmuszają nas do ponownego przemyślenia wielu złudnych pojęć w kosmologii, nauce o Wszechświecie. Książka napisana nadzwyczaj przystępnym językiem zachwyca wiedzą historyczną i geograficzną autorów.
Książka - napisana przez dwóch młodych, ale już wybitnych kosmologów Jurija Baryszewa z Petersburga (Rosja) i Pekkę Teerikorpiego z Tourli (Finlandia) z przedmową słynnego twórcy pojęcia fraktali Benoita Mandelbrota - przedstawia rozwój wiedzy o Wszechświecie począwszy od czasów starożytnych. Wskazuje na kręte jej drogi i zasadzki w jakie wpadała, omawia dawne argumenty, które swojego czasu wydawały się decydujące, a okazały się błędne. Niepostrzeżenie przechodzi do współczesnej kosmologii i nie zmieniając sposobu opisu omawia przede wszystkim główne prądy w hipotezach dotyczących Wszechświata ale wskazuje przy tym również na fakty obserwacyjne nie przystające do tych hipotez.
W ten sposób czytelnik otrzymuje nie zniekształcony obraz współczesnych danych obserwacyjnych, teorii i ogólnych idei dotyczących Wszechświata. Widzi główne prądy i rozumie skąd się wzięły, ale też nie zdziwi się, kiedy się w przyszłości dowie, że z tym wszechświatem to jest całkiem inaczej, bo hipotezy są tu przedstawione jako hipotezy, a nie jako pewniki nauki.
Autorzy uczą czytelnika szacunku do faktów obserwacyjnych, pokazują jak bogate wnioski można wyciągnąć z rozumowej interpretacji tych faktów, a zarazem pokazują jak bardzo rzetelne i krytyczne musi być owo myślenie prowadzące do rozsądnej interpretacji.
Prof. dr hab. Konrad Rudnicki

brak tekstu...