Agnieszka Czeska, córka króla Przemysła Ottokara I, założyła w Pradze szpital dla ubogich i pierwszy na wschód od Alp klasztor klarysek. Korespondowała z papieżami oraz ze świętą Klarą z Asyżu, od której przejęła franciszkański ideał najwyższego ubóstwa. Dwukrotnie odmówiła ręki cesarzowi Fryderykowi II Staufowi, jednemu z najpotężniejszych władców średniowiecznej Europy. Od dzieciństwa wychowywana w klasztorach, m.in. w Trzebnicy pod opieką św. Jadwigi Śląskiej, zasłynęła w świecie z dobroczynności i ofiarnej służby bliźnim. Poniekąd zdumiewa fakt, że przez ponad siedem wieków nie została ogłoszona świętą. Kanonizował ją dopiero 12 listopada 1989 roku w Rzymie pierwszy słowiański papież Jan Paweł II. W Czechach i na Słowacji Agnieszka uważana jest obecnie za patronkę tzw. aksamitnej rewolucji, ponieważ w niecały tydzień po jej kanonizacji u naszych południowych sąsiadów załamał się system komunistyczny.
Wstęp. Światło narodu czeskiego 5
Królewski rodowód 13
Pod opieką św. Jadwigi 21
U Norbertanek w Doksanach 28
Na Hradczańskim Wzgórzu 34
Gorzka gościna 40
Intrygi, intrygi... 46
Cudowne ocalenie mistrza Konrada 52
Bezskuteczne swaty 56
Na Františku, czyli "Czeski Asyż” 63
Agnieszka wstępuje do klasztoru 71
Przywilej najwyższego ubóstwa 78
Gotycka świątynia duszy 86
Czas klęski i głodu 91
Patronka "aksamitnej rewolucji” 98
Literatura 105