Narracja o pobycie Jezusa w Samarii (J 4,1-42) to kompozycja często poddawana naukowej analizie. Świadczy o tym liczba rozpraw i przyczynków zamieszczonych w wykazie bibliograficznym. Autorowi jednak nie zależy na tym, aby dorzucić do tego zbioru opracowań jeszcze jedną dysertację, ale raczej na ukazaniu tego specyficznego znamienia, jakim jest inicjaqa chrześcijańska.

Na samym początku książki Bogusław Górka koncentruje się na samarytanizmie. Jednak charakterystyka samarytanizmu nie stanowi celu samego w sobie, lecz spełnia rolę służebną w stosunku do wątku rozwijanego w książce. Dzięki niej czytelnik ma możliwość zorientowania się w charakterze i rozmiarach napięcia pomiędzy starożytnym judaizmem a samarytanizmem, napięcia, które tkwi w narraqi ewangelicznej, ale jest słabo widoczne dla kogoś, kto nie jest zaznajomiony z tą problematyką.

Sama analiza tekstu, której poświęcona jest większa część książki, wychodzi z egzegezy, która z założenia nie jest drobiazgowa, jednakowo skierowana na każdy szczegół tekstu - jest bowiem pojęta i istnieje w funkcji analizy hermeneutycznej.

Bogusław Górka, dr hab., prof. Uniwersytetu Gdańskiego. Studiował filozofię w Krakowie oraz teologię w Warszawie, a następnie odbył studia specjalizacyjne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w zakresie teologii biblijnej. W roku 1996 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego. Drugi doktorat, w zakresie religioznawstwa, obronił na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, tam też w roku 2005 roku uzyskał habilitaqę. W latach 1995-2002 pracował w Instytucie Filozofii Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku. Od roku 2002 wykłada w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego.