Ta książka jest o miłości. Jej treść dyktowało pragnienie, by utrwalić pamięć o odruchu ludzkich serc. Czyli o odruchu miłości. Nie można inaczej pojąć, dlaczego pokaźne grono osób, najczęściej młodych, postanowiło zająć się losem dzieci najbardziej ubogich, bo pozbawionych elementarnego dobra, jakim dla każdego człowieka jest rodzina. Ci młodzi ludzie rezygnowali podczas studiów z innych zainteresowań, z wolnego czasu, z wakacji, by otoczyć opieką jedno, konkretne dziecko. By być dla niego "wujkiem" lub "ciocią". By przekazać mu bez słów, że nie jest tylko anonimowym mieszkańcem domu dziecka. By odpowiedzieć na jego potrzebę miłości. Odpowiedzią był ofiarowany bezinteresownie czas, bliskość, przyjaźń.

Duszą zespolonego odruchu serc był ojciec Ludwik Piechnik - kapłan, jezuita, profesor pedagogiki, mądry wychowawca, życzliwy dla innych człowiek. To on skupiał młodych wokół szlachetnej idei. On ukazywał im najgłębszy sens tego, czego się podejmowali. To on nadał całej działalności niepowtarzalny rys. To również dzięki jego staraniom działalność ta przybrała instytucjonalne formy i trwa do dziś. To dzięki niemu powstał fenomen, któremu na imię Żmiąca.

 

Duszą zespolonego odruchu serc był ojciec Ludwik Piechnik - kapłan, jezuita, profesor pedagogiki, mądry wychowawca, życzliwy dla innych człowiek. To on skupiał młodych wokół szlachetnej idei. On ukazywał im najgłębszy sens tego, czego się podejmowali. To on nadał całej działalności niepowtarzalny rys. To również dzięki jego staraniom działalność ta przybrała instytucjonalne formy i trwa do dziś. To dzięki niemu powstał fenomen, któremu na imię Żmiąca.